ریسک اعتباری پرتفوی مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
( 14 رای )

ریسک اعتباری پرتفوی[1]: عبارت است از یک نوع تحلیل برای مدل ریسک اعتباری پرتفوی.

طی دهه 1950، هری مارکوویتز[2] ایده مدیریت ریسک بازار[3] در سطح پرتفوی[4] را مطرح کرد. تقریبا 50 سال طول کشید تا محققین مدل‌های مفیدی[5] را برای انجام همان گفته درباره ریسک اعتباری شرکتی[6] انجام دهند. یقینا، ریسک اعتباری وام‌های خرد[7] (وام اتومبیل[8]، رهن[9]، بدهی کارت اعتباری[10]) طی چندین دهه در سطح پرتفوی مدیریت شده بود. البته این امر به دلیل هژمونی و گستردگی متعهدین خرد امکان‌پذیر بوده است. اما تعهدات شرکتی[11] (وام‌ها[12]، اوراق قرضه[13]، مشتقات[14] و ...) کمتر همگن بوده و همچنین، منعکس‌کننده تمرکز و وجود ریسک بیشتری در این قبیل وام‌ها هستند. برای مثال، مدل‌سازی 50,000 وام خرد 10,000 دلاری همگن آسان‌تر از انجام همین کار برای 10 وام 50 میلیون دلاری[15] شرکتی است.

بانک‌ها[16] عموما از طریق متنوع‌سازی[17] تعهدات پیش‌ِرو و اجتناب از تمرکز (قراردادن تمام تخم‌مرغ‌های خود در یک سبد)، اقدام به مدیریت ریسک اعتباری در سطح پرتفوی می‌کنند.

عوامل مختلفی در توسعه شیوه جدید اندازه‌گیری و مدیریت سیستماتیک‌تر مجموع ریسک اعتباری کل پرتفوی تعهدات -که ریسک اعتباری نامیده می‌شود- نقش داشته‌اند. این عوامل شامل موارد ذیل هستند:
  • صنعت بانک‌داری به این دلیل به پیاده‌سازی پیمان بازل 2[18] علاقه‌مند است که به آن‌ها اجازه می‌دهد از مدل‌های داخلی (درون بانکی) برای محاسبه‌ ذخیره سرمایه -جهت پوشش- ریسک اعتباری استفاده کنند؛
  • انجام تلاش‌هایی به‌منظور بهبود کاربرد محدودیت‌های ریسک[19] و تخصیص سرمایه[20] برای ریسک اعتباری پرتفوی؛
  • انجام تلاش‌هایی برای قیمت‌گذاری مشتقات اعتباری[21] مرتبط با مجموعه‌ای از تعهدات قابل‌نکول[22]؛
  • پیدایش تعهدات بدهی‌وثیقه‌گذاری شده[23]، که منعکس‌کننده منافع حاصله در پرتفوهای اوراق قرضه قابل‌نکول هستند.
مدل‌های ریسک اعتباری پرتفوی[24]، مدل‌هایی مالی هستند که ریسک اعتباری پرتفوی را ارزیابی نموده و خروجی‌های مختلفی دارد. بسیاری از این مدل‌ها را می‌توان در دو حالت اجرا کرد. در حالت علامت‌گیری از بازار[25]، نوسانات ارزش بازاری[26] پرتفوی در نتیجه نکول یا تغییرات در رتبه‌بندی اعتباری، مدل‌سازی می‌شود. این نوع تحلیل با معیار ارزش در معرض خطر[27] ریسک بازار که براساس آن تغییرات در ارزش بازار را تنها ناشی از رخدادهای مختص به نکول تعهدکننده در نظر می‌گیرند، متفاوت است. برای مثال، رویکرد ارزش در معرض خطر، تغییر اسپریدهای اعتباری[28] ناشی از احساسات عمومی بازار یا تغییر در نقدینگی را مورد توجه قرار نمی‌دهد. در شیوه نکول، زیان‌های پرتفوی ناشی از نکو‌ل‌های واقعی مدل‌سازی می‌شوند. خروجی این مدل‌ها عموما شامل موارد ذیل است:
  •  زیان انتظاری[29]: ارزش انتظاری[30] زیان‌های پرتفوی بر اثر نکول وام‌ها و تعهدات طی یک دوره زمانی مشخص؛
  •  زیان‌ غیرانتظاری[31]: برخی سنجه‌های مرتبط با گشتاور نوع دوم زیان‌های پرتفوی ناشی از نکول در یک دوره زمانی مشخص. این سنجه‌ها ممکن است که انحراف معیار[32] یا برخی از صدک‌های[33] زیان پرتفوی باشند.
دو مدل KMV و کردیت متریکس[34] (سنجه اعتباری) دو شیوه نکول و علامت‌گیری از بازار را پیشنهاد می‌کنند. مدل‌های ریسک اعتباری پرتفوی از تجمیع برخی مدل‌‌های‌ همبستگی[35] با مدل نکول[36] ایجاد شده‌اند. مدل نکول، احتمالات غیرشرطی نکول را برای تعهدات فردی[37] مشخص می‌کند. مدل همبستگی، همبستگی‌های نکول را برای دو گروه از تعهدات[38] تعیین می‌کند. یک مدل ساده همبستگی ممکن است برای همه زوج‌های تعهدات، یک همبستگی را تعیین کند. اگر تعهدات تاحد زیادی همگن باشند ممکن است تخصیص یک مقدار همبستگی به‌آن‌ها منطقی باشد (شاید برای تمام وام‌های بانک). مدل‌های عاملی[39] مدل‌های پیچیده‌تری هستند (این مدل‌ها همچنین مدل‌های بخشی[40] نیز نامیده می‌شوند). این مدل‌ها احتمال نکول هر تعهد (وام) را به دو بخش تجزیه می‌کنند. یک بخش، تابعی است از عواملی مانند عملکرد بازار سهام و یا وضعیت اقتصادی کشور. بخش دیگر مرتبط با ویژگی‌های فرد متعهد است. برای مثال، اگر عامل[41]، عملکرد بازار سهام و تمام متعهدین، شرکت‌های تجاری حاضر در بازار سهام باشند، ممکن است تخصیص براساس بتای[42] سهام[43] متعهدین انجام شود. وجود یک عامل مشترک، احتمال نکول آن‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد تا آن‌جا که کم‌وبیش باعث ایجاد یک همبستگی میان نکول تعهدات می‌شود.

مطالعات کاربردی و ادبیات موضوع مربوط به ‌مدل‌های ریسک اعتباری پرتفوی بسیار گسترده است. کروهی[44] و دیگران (2000) و گوردی[45](2000) این مطالعات را بررسی و مدل‌های استاندارد را با هم مقایسه کردند.

[1] Default Mode
[2] Harry Markowitz
[3] Market Risk
[4] Portfolio Level
[5] Effective Models
[6] Corporate Credit Risk
[7] Retail Credit Risk
[8] Auto Loans
[9] Mortgages
[10] Credit Card Debt
[11] Corporate Obligations
[12] Loans
[13] Bonds
[14] Derivatives
[15] MM
[16] Counterparties
[17] Diversifying
[18] Basel II
[19] Risk Limits
[20] Capital Allocation
[21] Credit Derivatives
[22] Defaultable Obligations
[23] Collateralized Debt Obligations
[24] Portfolio Credit Risk Models
[25] Mark-to-Market Mode
[26] Market value
[27] Value-at-Risk
[28] Credit Spreads
[29] Expected Loss
[30] Expected Value
[31] Unexpected Value
[32] Standard Deviation
[33] Quantile
[34] Credit Metrics
[35] Correlation
[36] Default Model
[37] Individual Obligations
[38] Obligations
[39] Factor Models
[40] Sector Models
[41] Factor
[42]. Beta
[43] Stocks
[44] Crouhy
[45] Gordy